درس پند آموز روباه وکلاغ
روبه مكارو دزد دشت وباغ

روز مهماني كوكب خانم است
سفره پر از بوي نان گندم است
 

كاكلي گنجشككي با هوش بود
فيل ناداني برايش موش بود
 

با وجود سوز وسرماي شديد
ريز علي پيراهن از تن ميدريد
 

تا درون نيمكت جا ميشديم
ما پرازتصميم كبري ميشديم
 

پاك كن هايي زپاكي داشتيم
يك تراش سرخ لاكي داشتيم

 

كيفمان چفتي به رنگ زرد داشت
دوشمان از حلقه هايش درد داشت
گرمي دستان ما از آه بود
برگ دفترها به رنگ كاه بود
 

مانده در گوشم صدايي چون تگرگ
خش خش جاروي با پا روي برگ
همكلاسيهاي من يادم كنيد
بازهم در كوچه فريادم كنيد

همكلاسي هاي درد و رنج و كار
بچه هاي جامه هاي وصله دار
بچه هاي دكه خوراك سرد
كودكان كوچک اما مرد مرد
كاش هرگز زنگ تفريحي نبود
جمع بودن بود و تفريقي نبود
كاش ميشد باز كوچك ميشديم
لا اقل يك روز كودك ميشديم

 

ياد آن آموزگار ساده پوش
ياد آن گچها كه بودش روي دوش
اي معلم ياد و هم نامت بخير
ياد درس آب و بابايت بخير
 

اي دبستاني ترين احساس من
بازگرد اين مشق ها را خط بزن...

بچه بودم بادبادک های رنگی دل خوشی هر روز و هر شبم بود خبر نداشتم از دل ادما چه بی بهونه خنده رو لبم بود کاری به جز الک دولک نداشتم بچه بودم به هیچی شک نداشتم بچه بودم غصه وبالم نبود هیشکی حریف شور و حالم نبود بچه که بودم آسمون ابی بود حتی شب های ابری مهتابی بود حتی شبهای ابری مهتابی بود بچه گی و بچه گی تموم شد خاطره های خوش رو دست من موند تا اومدم چیزی ازش بفهمم جوونی اومد اونو با خودش برد برد برد برد برد بچه بودم غصه وبالم نبود هیچکی حریف شور و حالم نبود بچه که بودم اسمون ابی بود حتی شب های ابری مهتابی بود حتی شب های ابری مهتابی بود...